Jest to jeden z największych stróżująco-obronnych psów świata. Stworzony do pilnowania stad i domostw przed drapieżnikami i rabusiami. Przez setki lat wykorzystywany był w Hiszpanii jako nieodłączny towarzysz wędrówek owiec i bydła. Jest to pies niezwykle pewny siebie, świadomy swoich ogromnych możliwości, wykorzystujący je jedynie w ostateczności. Zawsze uprzedza o swoich zamiarach, głośnym donośnym szczekaniem którego jednak nie nadużywa. Jest niezwykle rodzinny, nie ma skłonności do włóczęgostwa, lubi spędzać czas ze swoja ludzką rodziną. Rasa ta znana jest ze swej szczególnej łagodności i tolerancji wobec dzieci i młodych innych zwierząt. Jego wrodzona powaga i opanowanie pozwalają stwierdzić że będzie miłym przyjacielem domu, i przysporzy swoim właścicielom wiele radości i satysfakcji.


Standard rasy FCI dla mastifa hiszpańskiego:

1. Pochodzenie: Hiszpania.
2. Zastosowanie: stróżowanie i obrona stad, gospodarstw, ludzi i ich własności.
3. Klasyfikacja FCI: grupa 2, sekcja 2 – molosy.
4. Historia rasy: od najdawniejszych czasów związany z wypasem stad i Transhumantią, bronił stad bydła i owiec przed wilkami i innymi drapieżnikami.
5. Wygląd ogólny: mastif hiszpański jest bardzo dużym psem o proporcjonalnej budowie i mocnym umięśnieniu, zwartym szkielecie, potężnej głowie i średniej długości sierści.
6. Budowa: długość psa jest większa niż jego wysokość mierzona w kłębach. Stosunek długości kufy do długości czaszki wynosi 4 do 6. Szerokość czaszki powinna być równa lub większa od jej długości. Minimalny obwód w mostku nie może być mniejszy niż wysokość psa mierzona w kłębach plus jedna trzecia.
7. Zachowanie i charakter: uległy i łagodny w stosunku do pana, ale może być agresywny w odniesieniu do obcych i dzikich zwierząt, zwłaszcza gdy broni stada lub innej własności. Jego głos jest głęboki i może być słyszany nawet ze znacznych odległości. Ogólnie mastif hiszpański jest bardzo inteligentnym i eleganckim psem. Bardzo łatwo można wywnioskować z jego zachowania, co zamierza zrobić. Nie powinien być nadmiernie bojaźliwy, ani płochliwy.
8. Głowa: wielka, masywna i szeroka u podstawy z raczej łagodnym stopem. Szerokość czaszki powinna się równać lub być większa niż jej długość. Potylica dobrze zaznaczona. Oglądana z profilu kufa powinna być umiarkowanie prostokątna i tylko umiarkowanie zwężać się w kierunku nosa, w żadnym wypadku nie może być spiczasta.
   
   1. Oczy: małe w rozmiarze, jeśli porówna się je z wielkością czaszki, ciemne lub piwne. Dolna powieka może lekko odstawać ukazując tzw. migotkę. Obwódki powiek powinny być czarne.
   2. Uszy: średniego rozmiaru, w kształcie litery V, gładki i osadzone powyżej linii oczu. Gdy pies jest podekscytowany powinny lekko odstawać od boków czaszki i być lekko uniesione. Nie mogą być kopiowane.
   3. Pysk: dopuszczalny tylko zgryz nożycowy. Wymagany zestaw zębów ze wszystkimi zębami przedtrzonowymi.
9. Szyja: szeroka, masywna i dobrze umięśniona, a jednak elastyczna, z podwójnym dobrze rozwiniętym podgardlem.
10. Tułów: prostokątny, masywny i mimo iż ukazuje wielką siłę jest jednocześnie ruchliwy i elastyczny. Prosta linia grzbietu z dobrze zaznaczonymi kłębami, dające w efekcie równy, prostolinijny ruch. Klatka piersiowa głęboka i szeroka, z dobrze zaznaczonym i zaokrąglonym mostkiem, oraz wyraźnie wyodrębnionymi żebrami. Grzbiet zwęża się w kierunku bioder.
11. Kończyny przednie: proste i równoległe, kiedy oglądane są z przodu, z dobrze umięśnionymi skośnymi łopatkami. Łokcie powinny ściśle przylegać do mostka. Przedramiona mają być trzy razy dłuższe niż śródręcza.
12. Kończyny tylne: odpowiednio kontowane, silnie umięśnione i o grubej kości, z dobrze zaznaczonymi pęcinami i widocznymi ścięgnami, bez żadnych odchyleń na boki lub do środka.
13. Łapy: tzw. kocie mogą posiadać pojedyncze lub podwójne ostrogi.
14. Ogon: masywny u nasady i średnio osadzony. Gruby, giętki i dłuższą sierścią niż w innych partiach ciała. Swoją długością powinien sięgać do pęcin.
15. Sierść: średniej długości ( półdługa), gęsta i przylegająca do ciała, krótsza na kończynach a dłuższa na ogonie.
16. Kolor: nieokreślony: płowy, żółtawy, czerwony, czarny, pręgowany itp.
17. Ruch: Trucht (kłus) powinien być tzw. siłowy, prosty i zdecydowany, nie może być przeplatany.
18. Waga i rozmiar: nie ma górnej granicy wagi i wzrostu, z reguły osobniki wyższe i cięższe są bardziej cenione , pod warunkiem że zachowują odpowiednie proporcje. Minimalny wzrost dla psów to 77cm, dla suk 72 cm. Przyjmuje się jedna że przeciętny pies powinien mieć nie mniej niż 80 cm, a suka 75 cm. Waga uzależniona jest od wzrostu.
19. Drobne wady: Głowa wyglądająca z profilu „owczo”, nieobecność któregoś z zębów przedtrzonowych, zgryz cęgowy, słaba linia grzbietu, drobna kość i płochliwość.
20. Poważne wady: Tyłozgryz, brak kilku zębów przedtrzonowych lub kłów, bekasi pysk, zapadnięty grzbiet, tzw. boczne kołysanie bioder podczas ruchu, długa falista lub zakręcona w loczki sierść, kopiowany ogon lub uszy. Nadmierna entropia (podwinięcie powieki do wewnątrz) lub ektropia (odwinięcie powieki na zewnątrz), ospały letargiczny wygląd, ogon spoczywający na lędźwiach.
21. Wady dyskwalifikujące: złamany nos, przodozgryz w każdym zakresie, niepigmentowany nos lub obwódki oczu, jasne oczy, psy z jednym jądrem lub wykazujące ich brak.

na podstawie-„Mastify” D. Capricorn